Integratie van interne en externe werknemers op de werkvloer

Waarom cultuur zo belangrijk is bij integratie op de werkvloer

Om mijn visie op cultuur uit de doeken te doen, ga ik jullie de komende weken meenemen op een reis door mijn verleden.

Een verleden waarin ik als consultant en stagiaire in verschillende bedrijven kon vertoeven. De ene keer bleef ik “de buitenstaander”, de andere keer werd ik “een van hun”. Integratie was een topic waar ik zowel positief als negatief persoonlijk mee in contact kwam.

De komende weken en maanden dus telkens een verhaal, waarin de impact van de cultuur duidelijk kan worden. Als zaakvoerder of ondernemer sta je hier niet altijd bij stil. Het wordt immers een gewoonte, een “het is nu eenmaal zo”.

Integratie is alles

Mijn eerste ervaring die ik met jullie wil delen is deze in een klinische setting. Als stagiaire psychologie werd ik opgewacht in een psychiatrische kliniek.

“Er is geen bureau, je mag in de keuken zitten.”, was een van de eerste dingen die ik hoorde. Ik voelde me ongemakkelijk, ik had geen rustige werkplek, geen plek om mijn privé spullen op te bergen. Hoe buitengesloten kan je je voelen, van bij het eerste contact?

Bij team-overleg mochten wij (er was nog een stagiaire) niet deelnemen. Dat hoorde niet bij ons takenpakket. Maar ook over de middag, mochten we niet met het personeel samen eten, dan bespraken ze “ons” namelijk. Zij en Wij … in een klinische setting, gerund door psychologen. Zonder integratie, iets wat ik – als mens – zo nodig heb. Ik heb een team nodig om te functioneren.

Elke dag voelde ik me een beetje ongelukkiger worden, elke dag voelde ik me een beetje minder gewenst ….

De andere stagiaire had er minder last van. We waren verschillend, ik had al enkele jaren werkervaring, zij kwam vers van school. Persoonlijke verschillen, gevormd door eigen ervaringen. Dat was het moment dat ik het volgende besefte: “Een mens kan je niet in een kader stoppen, maatwerk is cruciaal.”.

Na mijn stage voelde ik enkel opluchting en besloot ik daar alvast nooit nog een voet binnen te zetten. Daarnaast was het ook het moment waarop ik besefte, dat dat een van de dingen was waarmee ik aan de slag wilde. Later als ik groot was, bedrijven bewust maken van wat ze misschien onbewust doen. Zelfs vandaag (meer dan tien jaar later), wil ik immers niet geloven dat ze dat bewust deden.

Mensen hebben de neiging op in patronen te blijven hangen, wanneer niemand hen confronteert, weten ze het ook niet.

to   Be Happy.

Ik was niet happy, ik ging niet met goesting naar mijn stage. Het was een onoverkomelijke berg aan het worden die ik elke dag moest overwinnen. Weer naar die plek waar ik niet gewenst was?

to   Be Well.

Stress, ik werd nerveus als ik er naartoe moest gaan. Ik was boos, omdat ik “de was” moest doen met de gasten. Omdat ik op 1 week een 10-tal uur psychologen-werk mocht doen en voor de rest aanwezig was als groepsbegeleider. Geen sessies, geen intervisies en geen teamoverleg …

Uitgeblust voelde ik me, waardeloos en zinloos.

to   Be Active.

Mijn initiatief neem af. Mijn creativiteit bloeide langzaam dood …. Ik deed wat nodig was, maar geen efforkes.

Waarom vertel ik dit? Omdat er ook andere ervaringen zullen volgen, waaruit de impact zal blijken. Of misschien omdat ik hoop, dat zoveel jaar na datum een van de stagebegeleiders het zou lezen en beseffen hoe ik moe toen voelde … Maar ook dat externen die hetzelfde ervaren kunnen beseffen dat dit zich kan voordoen, dan het geen algemeen geldend principe is. Ondertussen maakte ik kennis met tientallen bedrijven, waar ik wel opgenomen werd. Het zit in hun cultuur, in hun DNA.

Wil jij als ondernemer dit soort situaties voorkomen of oplossen? Neem dan contact met ons op.

By |2018-11-26T03:57:45+00:00november 9th, 2018|Uncategorised|

Leave A Comment